Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Zemsta - Problematyka - strona 2

swojego honoru i własności, choleryk z byle powodu wybuchający gniewem i obelgami. Całe dnie spędza na planowaniu zemsty na dokuczliwym sąsiedzie. Rejent to z kolei skąpy intrygant, cichy i ugodowy, sprawiający pozory religijnego szlachcica. Podobnie jak Cześnik, stara się za wszelką cenę zaszkodzić swemu oponentowi i go ośmieszyć. Milczek obiera typowo szlachecką drogę rozsądzenia sporu poprzez proces sądowy, fabrykuje dowody przeciw Cześnikowi i namawia służących do składania fałszywych zeznań. Gdy spór narasta obydwaj bohaterowie decydują się na rozwiązanie swoich problemów poprzez pojedynek (kolejna szlachecka cecha: podejmowanie walki „na śmierć i życie” z błahych powodów). Do wad ośmieszanych przez Fredrę możemy jeszcze dodać: wystawność i życie ponad stan, przekupność (zachowanie Papkina) oraz materializm (zachowanie Podstoliny).

Ważnym elementem utworu jest komizm. Zabawne jest już samo zestawienie głównych bohaterów, bazujące na kontraście pomiędzy ich charakterami (Milczek i Raptusiewcz). Wydaje się, że prędzej czy później musiało dojść do konfliktu pomiędzy tak sprzecznymi osobowościami. W tekście dramatu odnajdziemy wiele scen komizmu sytuacyjnego. Przytoczmy chociażby moment dyktowania listu Dyndalskiemu czy finałową scenę, podczas której rozjuszony Cześnik zmusza Klarę i Wacława do zawarcia związku małżeńskiego. Wypowiedzi większości z bohaterów zawierają tzw. komizm słowny, czyli zabawne przejęzyczenia, powiedzonka („Niech się dzieje wola nieba”, „Mocium Panie”) lub nieporozumienia, wynikające z błędnej interpretacji wypowiedzi innego bohatera (np. przekonanie Papkina, że został otruty wynikające z błahej uwagi Cześnika).

Podsumowując, „Zemsta” to: humorystyczna opowieść o sąsiedzkim sporze i miłosnych perypetiach ze szczęśliwym zakończeniem; komiczny „przegląd”